είναι κάτι φορές που θέλεις να μιλάς τη δική σου "γλωσσα" μόνον, και να τη κατέχουν μόνον λίγοι... και να πεις τη μαγική τη λέξη για το "φως που θάλλει βασιλιάς" και να την καταλάβουν μόνον όσοι "σπούδασαν" αυτή την "ξένη" γλώσσα! ...ουφ! δεν υπάρχει τρόπος μέσα στους εγνωσμένους ήδη! [ή άλλως πως: Σ.Α.]

κοίτα στον μεσαίο βράχο! ένας άνθρωπος σα να ετοιμάζεται να πέσει μέσα να χαθεί....

ένα απλό κι απέριττο ηλιοβασίλεμα. ασπρόμαυρο. γεμάτο φως. άξιος κι ιδανικός αποχαιρετισμός για την πατρώα γη.

φτου σου κούκλα μου. να σε χαίρονται οι γονείς σου. υπάρχουν ακόμη τέτοια παιδιά; που δεν έχουν γίνει μπάρμπες στην ψυχούλα τους;

αν μπορείς πήγαινε φθινόπωρο ή χειμώνα ή αρχές της άνοιξης να τον φωτογραφίσεις. εδώ δεν αποκαλύπτει στο ελάχιστο την δύναμή του.

ένα υπέροχο πρωϊνό μετά το δώδεκα στα παλιά βυρσοδεψεία. του άξιζε καλύτερη τύχη.

ωχ μάναμ. αμίλητα απέραντα νερά. με μια βελόνα μπηγμένα στην καρδιά τους. (κι επιτέλους και μια βάρκα στο φυσικό της χρώμα)

ντεμπίνα. για τσίπουρο. αν θες βάλε καμμία από το ράκισμα τούτων των ημερών. ή πάν και στις Λυγγιάδες οι κληματαριές χαμένες;

φυλακισμένος. και χωρίς το τσιμεντοπετρένιο πέριξ να ήτανε θα το μαρτύραγε το βλέμμα του.

μμμμ, αυτό δεν είναι λουλούδι! είναι κόσμημα!